ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ, ΜΑ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ

Κλοπή...?

σε ρυθμούς lost bodies και του hot hit "ο αυστραλός" διαβάζουμε στο

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ blog

Ο βίος κι η πολιτεία των σύγχρονων τρωκτικών της Πατρίαδας μας !

Το λαμόι.

Δηλώνω εννεός,
δηλώνω παλαβός,
ανάγωγος δηλώνω
κι ολίγον τι χαζός.

Δηλώνω ευσεβής,
δηλώνω ασεβής
κι αν λάχει σε σταυρώνω,
αν είσαι αφελής.

Μ΄αρέσει η λαμογιά,
δηλώνω αναδουλιά,
γουστάρω υπογείως
να γίνεται η δουλιά.

Με λένε τρωκτικό,
με λένε ερπετό,
με λένε χαμαιλέων
μα εγώ καλά περνώ.

Δηλώνω ΠΑΣΟΚτζής,
δηλώνω Τροτσκιστής,
δηλώνω λίγο απ΄όλα,
είμαι πραγματιστής....

Δεν είμαι δεξιός,
δεν είμαι αριστερός,
τρελός εγώ δεν είμαι,
να΄μαι χρωματιστός.

Το παίζω ΠΑΣΟΚτζής,
το παίζω Τροτσκιστής,
το παίζω Παπαρήγα
μα και Καραμανλής.
Γιώργος Κανλής

Αναρτήθηκε από kafeneio στις 4:06:00 μμ

.....

Ο Πρίγκηπας Της Λάσπης

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα μικρό βατραχάκι. Ήταν μικρό μα ξεχωριστό, γιατί είχε καταφέρει -χωρίς να ξέρει κανείς πως- να δει και να μάθει, πάρα πολύ σπουδαία και σοφά πράματα. Στην αρχή, που δεν είχε συνειδητοποιήσει ακόμα, τι μετέφερε στο μικρό του μυαλουδάκι, ήταν ήσυχο κι ευτυχισμένο. Κυλιόταν στη λάσπη του και τις νύχτες, αφού χόρταινε να κυνηγά νοστιμότατα έντομα, με την ευκίνητη και ταχύτατη γλώσσα του, άρχιζε να τραγουδά χαρούμενα, κοιτάζωντας στον ουρανό, τα άστρα και το φεγγάρι.

Όσο μεγάλωνε όμως και σιγά-σιγά συνειδητοποιούσε, το βαρύ του φορτίο, διαπίστωσε με φρίκη, πως δε μπορούσε πια να χαίρεται στο βούρκο. Δε μπορούσε να ικανοποιείται, τρώγωντας μόνον έντομα και ζωύφια. Λαχταρούσε ένα καλύτερο χώρο και πιο έξοχα εδέσματα. Το μόνο που συνέχιζε ν' απολαμβάνει -και μάλιστα εντονώτερα- ήταν το ...χάσιμό του τις νύχτες, στον ουρανό. Σπαταλούσε το χρόνο του 'κεί, παραμελώντας άλλα ζωτικότερα πράματα. Όλοι οι άλλοι βάτραχοι, στην αρχή παραξενεύτηκαν, αλλά μετ' από λίγο, άρχισαν να το κοροϊδεύουν. Κάποια τέτοια νύχτα ίσως, -όπως η αποψινή- πρέπει να 'ταν που άρχισε να του μπαίνει η Μεγάλη Ιδέα! Να ζητήσει από το Βασιλιά του Δάσους, να του επιτρέψει, να μεταφέρει τις γνώσεις του και στ' άλλα ζώα! Γιατί έβαλε τέτοια ιδέα; Να 'χε ευγενικές προθέσεις; Να 'θελε να παραστήσει το σπουδαίο; Να 'θελε να βελτιώσει, μέσω όσων γνώριζε, το τρόπο ζωής όλων των άλλων ζώων; Κανείς δεν ήξερε! 'Απαξ και του μπήκε η ιδέα, ήταν πια σίγουρο, πως κανείς δε θα μπορούσε να του αλλάξει μυαλά. Μόλις καταστάλαξε μέσα του όλο τούτο, θέλησε να το εφαρμόσει άμεσα.

Ζήτησε ακρόαση από το Βασιλιά. Φυσικά δεν έγινε δεκτό, ένα τόσο ανάρμοστο αίτημα και μάλιστα χωρίς επεξηγήσεις. Το βατραχάκι ένιωσε πολύ άσχημα κι άρχισε να σκέφτεται τους πιθανούς λόγους, τούτης της άρνησης. Το πρώτο που 'κανε, ήταν να καθρεπτιστεί ένα καθάριο πρωΐ, στη λιμνούλα, που 'ταν πεντακάθαρη. Είδε πως ήταν ένα όμορφο βατραχάκι, μα είχε πολλά σημάδια -έτσι του φάνηκε τότε-, από λάσπη. Βάλθηκε λοιπόν να τσαλαβουτά για να καθαριστεί εντελώς και μόλις το κατάφερε, ζήτησε πάλι ακρόαση. Πάλι όμως δεν έγινε δεκτός, αλλα αυτή τη φορά όμως, ο Βασιλιάς -που ήταν και διπλωματικός πολιτικός- ζήτησε να του μεταβιβάσουν, πως ήταν τρομερά απασχολημένος. Ο φίλος μας, κατάλαβε αμέσως, πως είχε δίκιο στην αρχική του εκτίμηση: ήθελε πλύσιμο, γι' αυτό κι αυτή τη φορά, δεν διώχτηκε χωρίς εξήγηση.

Σκέφτηκε λοιπόν τι άλλο θα 'πρεπε να διορθώσει, ώστε να γίνει δεκτός και μάλιστα παιδεύτηκε πολύ. Κατέληξε πως μάλλον έπρεπε να φορέσει γυαλιά. Ναι! Γυαλιά! Είχε προσέξει, πως όλοι οι σοφοί τούτης της γης, φορούσαν, έστω κι αν κοιτούσαν, πολλές φορές, πάνω απ' αυτά. Τσακίστηκε πάραυτα να βρει ένα καλό ζευγάρι μα δεν ήταν κάτι εύκολο. Παιδεύτηκε κάμποσο και μόλις βρήκε, αμέσως μετά, ζήτησε άλλη μια φορά να δει το Βασιλιά. Είδε με χαρά κι αγαλίαση, πως αυτή τη φορά, οι φρουροί, τον αντιμετώπισαν με πάρα πολύ καλό τρόπο. Ο Βασιλιάς άκουσε το σεβασμό στη φωνή, εκείνου που του τον ανήγγειλε κι άρχισε να μελετά σοβαρά, το αίτημα. Κοίταξε τον υπηρέτη του προσεκτικά και τον ρώτησε μήπως ο υπήκοος του 'χε πει, τι τον ήθελε. Ο άλλος, ταραγμένος, διαπίστωσε πως του 'χε διαφύγει να ρωτήσει κάτι τέτοιο και φυσικά, άκουσε τα ...σχολιανά του. Έφυγε τέλος με την εντολή, να τον διώξει ευγενικά κι άλλη φορά να προσέχει, να ρωτά τι και πως! Ο μπιστικός μετέφερε όντως, με πολύ όμορφο τρόπο, την άρνηση του Αρχηγού, αλλά του υποσχέθηκε πως θα τον δεχτούν κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον, που θα 'ναι τα πράματα πιο χαλαρά.

Ο βάτραχος, άλλη μια φορά, συνεχάρη τον εαυτό του με την ιδέα του και κατάλαβε, πως πια ήταν κοντύτερα στον αρχικό του στόχο. Έφυγε και περίμενε να λάβει τη κλήση -είχε πιστέψει πως κάποια στιγμή θα τον καλούσε ο ίδιος ο Βασιλιάς- να σπεύσει στο Παλάτι, μα ο καιρός περνούσε και τίποτε! Όταν πείστηκε πια πως δε θα κληθεί, άρχισε πάλι να σκέφτεται τι να διορθώσει, ώστε να το δεχτουν. Ν' αφήσει γενειάδα! Ναι! Αυτή είναι καταπληκτική ιδέα! Οι σοφοί τούτης της γης, είχαν όλοι γενειάδες, μα... δεν ήταν κάτι εφικτό... Πόσο απογοητεύτηκε όταν το συνειδητοποίησε! Αλλά πολύ σύντομα έλαμψαν τα μεγάλα μάτια του, από χαρά, γιατί μπορούσε να φτιάξει μια! Έκανε κρυφές επισκέψεις στη φωλιά του κυρ- Λαγού και μάζευε τις άσπρες τρίχες του. Όταν είδε πως είχε μαζέψει αρκετές, έφτιαξε όχι μόνο γενειάδα, μα -σε μια έμπνευση της στιγμής- και μια όμορφη περούκα! Πρόσεξε, πως αυτό του 'δινε κύρος κι ανάστημα. Έφτιαξε κι ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνα, αυτοσχέδια παπούτσια κι όταν θα εμφανιζόταν θα φούσκωνε -όπως μπορούσε θαυμάσια, να κάνει- το λαιμό του κι αυτή τη φορά, είχε στο τσεπάκι την έγκριση. Πήρε το δρόμο για το παλάτι, με πολύ κόπο, γιατί δυσκολευόταν να στηριχθεί στα παπούτσια όντας αμάθητος -άσε που τον στενεύανε κι όλας- κι εκτός αυτού, είχε να διορθώνει κάθε τρις και λίγο, τη περούκα, που έχανε τη ...φόρμα της, από το ασταθές βάδισμα του. Μα δεν ήταν μόνο αυτό το ζόρι! Κάθε φορά που διόρθωνε τη περούκα, πέφτανε τα γυαλάκια στα μάτια, με αποτέλεσμα να μη καλοβλέπει κι άρα να σκοντάφτει στα μικροεμπόδια και να του ξαναπέφτει η περούκα και ...πάει λέγοντας. Διορθώνοντας εναλλάξ και με σταθερή συχνότητα, παπούτσια-περούκα-γυαλιά, έφτασε κατάκοπος και με κάπως πεσμένο ηθικό, στη Πύλη.

Εκεί κοντοστάθηκε κι έκανε μια τελευταία κάλη διόρθωση -έτσι ήλπιζε τουλάχιστον- και προχώρησε προσεκτικά τα λίγα τελευταία μέτρα, μέχρι το σημείο που 'ταν ο φρουρός και μίλησε όσο πιο στρωτά, θαρραλέα και καθαρά μπόρεσε. Ζήτησε ακρόαση από το Βασιλιά κι όταν ο άλλος -ορμηνεμένος- το ρώτησε το λόγο, του εξήγησε την ιδέα του. Η φωνή του -εκτός των άλλων- βγήκε και κουρασμένη, πράμα που του προσέδωσε ακόμα μεγαλύτερο κύρος. Ειδικά στα μάτια του εντυπωσιασμένου μπιστικού, που τα μάτια του είχαν δει λίγα σε τούτη τη γη. Τον άκουσε μ' ανοιχτό το στόμα, χάνωντας τη λαλιά του κι όταν τέλειωσε, του έγνεψε να περιμένει και μπήκε τρέχοντας μέσα. Ο Βασιλιάς τον άκουσε προσεκτικά, πρόσεξε έκπληξη και σεβασμό στη φωνή και στο βλέμμα του και προβληματίστηκε πάρα πολύ. Ο νους του έτρεξε σ' άλλα μονοπάτια. Φοβήθηκε το βάτραχο, που 'χε κερδίσει μ' υπομονή κι επιμονή, το σεβασμό του παρακατιανού, μη του πάρει το σκήπτρο, αν μάλιστα είχε τέτοιο εντυπωσιακό παρουσιαστικό κι είχε και σημαντικά πράματα να πει - που αυτός ως ώρας αγνοούσε-, τότε ήθελε προσοχή! Πρόσταξε τον υπηρέτη να το μπάσει να περιμένει, στην αίθουσα συμβουλίων, να κρατήσει εχεμύθεια -προφασίστηκε πως ίσως είχε να πει κάτι μυστικό ο ...κύριος- και να τους αφήσει εντελώς μόνους. Γύρισε στα ιδιαίτερα δώματα του κι άλλαξε χίλιες φορεσιές, μέχρι να αποφασίσει τι θα φορέσει, ώστε να μην υστερήσει σε εμφάνιση, στολίστηκε με εντυπωσιακό τρόπο και στο τέλος, έβαλε στο κεφάλι το καλύτερο λοφίο του. Τότε μόνο, όταν ένιωσε άνετος κι επιβλητικός, πέρασε στην αίθουσα, ενώ είχε περάσει αρκετή ώρα.

Είχε καταλάβει πως είχε στήσει το κύριο βάτραχο μα πίστευε πως έτσι θα του 'σπαζε το τσαμπουκά και περίεργος μπήκε... Ο βάτραχος δε πίστευε στ' αυτιά του και συνεχάρη, άλλη μια φορά τον εαυτό του, για τις ...βελτιώσεις του, ως προς το σοφιστικοβατραχοimage του. Μπήκε θαμπώμενος μέσα στο παλάτι και στην αίθουσα που τον έβαλαν να περιμένει. Όσο περνούσε η ώρα όμως, μεγάλωνε ο εκνευρισμός κι η ανασφάλεια που 'νιωθε. Ευτυχώς όμως, ήξερε πως αυτό που 'χε να πει ήταν αρκετά σημαντικό κι ήλπιζε να καταφέρει να πείσει και το Βασιλιά. Όταν μπήκε ο Πρώτος των ζώων, υποκλίθηκε συνεπαρμένος και δυστυχώς, γυαλιά-περούκα-παπούτσια, χάσανε κάπως τη ...φόρμα τους. Είχε ξεχάσει βλέπετε, πως τα φορούσε, μα πρέπει να 'ταν πολύ αστείο θέαμα, γιατί άκουσε ένα κοροϊδευτικό γέλιο να δονεί το χώρο. Ο Καπετάνιος βαστούσε τη κοιλιά του και με κόπο κατάφερε να σοβαρευτεί και πάνω που το 'χε καταφέρει, άκουσε το λόγο που 'φερνε 'δώ μέσα, τούτο 'δω το υποκείμενο και ...ξαναξεράθηκε στα χάχανα! Ωστόσο σκέφτηκε πονηρά! Είδε πως δεν είχε να φοβάται τίποτε απ' αυτόν, προς το παρόν, αλλά ήξερε επίσης πως ήταν αρκετά ευρηματικός, επίμονος κι υπομονετικός κι έτσι έπρεπε να του δώσει ένα καλό μάθημα, άπαξ δια παντός! Όσο για το πως θα γινόταν αυτό... έ φυσικά θα τον άφηνε να ...μιλήσει στο πλήθος και τεχνηέντως θα τον ρεζίλευε. Γρήγορα είχε καταστρώσει σχέδιο δράσης και ...δέχτηκε το αίτημα, παριστάνωντας τον σκεπτικό και τον προβληματισμένο -ενώ μέσα του ακόμα γελούσε- και κάλεσε αμέσως τους κήρυκες! Έδωσε εντολή επιτακτικά, ορίζωντας τη μέρα που θα 'πρεπε να μαζευτούν όλα μα ΟΛΑ τα ζώα, για ν' ακούσουν τι έχει να τους πει αυτός ο ...κύριος. Ύστερα αποσύρθηκε κι ο βάτραχος οδηγήθηκε έξω τυπικότατα! Σαν έφτασε 'κείνη η μεγάλη μέρα, ο ήρωάς μας, ένιωθε κύριος της κατάστασης. Είχε ετοιμάσει το λόγο του, τον είχε κάνει πάμπολλες πρόβες, κοιτάζωντας τον εαυτό του στη λιμνούλα. Επίσης, είχε βελτιώσει εμφάνιση και στυλ κι έφτασε στο τόπο της συνάντησης σίγουρος, πως θα τύχει της δέουσας προσοχής. Τα ζώα είχαν μαζευτεί από νωρίς, παραξενεμένα κι όταν όλα ετοιμάστηκαν βγήκε ο Βασιλιάς και τους απηύθυνε χαιρετισμό.

Τους μίλησε λιγάκι με συνηθισμένα λόγια κι ύστερα -με τέχνη και λόγο εξαιρετικό- τα ρώτησε αν έχουν κανένα παράπονο. Φυσικά πήρε, δια βοής την απάντηση που 'θελε και τότε μορφάζωντας αδιάφορα, ζήτησε τη ...προσοχή τους στο Κύριο Βάτραχο, που 'χε, λέει, να τους πει κάτι σημαντικό. Μπορεί να το 'πε σοβαρά μα με τέτοια σημασία που 'ταν σα να 'λεγε "και τώρα θα ...σπάσουμε πλάκα"! Τέλος με μια θεατρινίστικη κίνηση τους τον ανήγγειλε κι αποτραβήχτηκε πιο πίσω! Ο βάτραχος, ανέβηκε στο πόντιουμ, που 'χε ετοιμαστεί, μη ξέροντας ότι είχε συμβεί κι άρχισε να τους μιλά, αν κι ...είχε τρακ λόγω που πρώτη φορά μιλούσε σε τόσο πλήθος. Αυτό τον έκανε να κομπιάσει στις πρώτες φράσεις: -"Αγαπητοί μου συντοπίτες ...εεε... έχω να σας πω... εεε... κάτι πολύ σημαντικό... εεε για ... γιαα... εεεε... α για όλους μας..." Στο σημείο αυτό, το κοινό χλεύασε, γιατί άρχισε να ...βαριέται! Ο βάτραχος μας, τα 'χασε: -"Θα με αφήσετε να μιλήσω"; τους ρώτησε -"ΟΧΙΙΙΙ"! του 'παν όλοι, εν χορώ, "γιατί είσαι άσχημος με αυτά τα μαλλιά"!! Έβγαλε αμέσως τη περούκα του και ξαναπροσπάθησε μα αυτή τη φορά τους ενοχλούσαν τα γένεια του. Έπειτα τα παπούτσια και μετά τα γυαλιά κι όταν εκείνος απαλλάχτηκε απ' όλα αυτά, δε κατάφερνε να επιβληθεί πια σ' έναν εντελώς ξεσάλωμενον όχλο! Αναγκάστηκε να κοάσει δυνατά! Του είπαν πως δεν είχε όμορφη φωνή και πως δεν ήθελαν να ακούσουν τίποτε άλλο! Προσπάθησε να κάνει τη φωνή του γλυκειά κι όμορφη μα τελικά διαπίστωσε πως είχε χάσει ειρμό, ηθικό και σθένος. Τώρα και να τον άφηναν να μιλήσει δε θα κατάφερνε να τους τα πει στρωτά κι όμορφα, όπως τα 'χε σχεδιάσει! "Ευτυχώς" σκέφτηκε "που το θέμα που 'χω να τους 'πω, είναι πάρα πολύ σημαντικό" κι αποφάσισε να συνεχίσει τη προσπάθεια. Αυτή η σκέψη τον έκανε να αντλήσει δυνάμεις κι άρχισε πάλι να μιλά. Θα τα 'χε ίσως καταφέρει μα 'δω επενέβη ο Βασιλιάς. Δηλαδή όχι ο ίδιος, απλώς είχε βάλει μέσα στο πλήθος έναν έμπιστο και του 'κανε νόημα. Εκείνος σηκώθηκε, πλησίασε το βάτραχο και του 'πε, περιφρονητικά: -"'Ακουσε βατραχάκι, γύρνα στη λάσπη σου να χάφτεις μύγες και μη μας τρως το χρόνο με τις μπουρδολογίες σου! Εμπρός! 'Αειντε ντε!!! και στο τέλος αυτής της άσχημης φράσης έκαμε κάτι ακόμα πιο άσχημο: τον έφτυσε κοροϊδευτικά! Τότε, μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων και του Βασιλιά, συνετελέσθη ένα μεγάλο θαύμα:

Ο βάτραχος μεταμορφώθηκε σ' ένα πανέμορφο κι υπέροχο πρίγκηπα! Όλοι - κι ο Βασιλιάς ακόμα- έμειναν άφωνοι! Ο βάτραχος-Πρίγκηπας, που δεν είχε καταλάβει πως είχε αλλάξει, θεώρησε πως επιτέλους είχαν πειστεί ν' ακούσουν κι ...άδραξε την ευκαιρία: -"Λοιπόν, επιτέλους, έχω να σας πω πως το δάσος μας κινδυνεύει! Θα 'ρθουν γερανοί κι ένα σωρό άλλα μηχανημάτα και θα μας το καταστρέψουνε, για να φτιάξουνε μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα! Αν δε κάνουμε κάτι γι' αυτό ή να φύγουμε γρήγορα, πολλοί από 'μας -ίσως κι όλοι- θα χαθούμε..." σταμάτησε γιατί διαπίστωσε ξαφνικά, πως η φωνή, του 'βγαινε διαφορετική κι ότι κοιτούσε το πλήθος από πιο ψηλά, σε σχέση με πριν. Κοίταξε τα χέρια του και τότε τα θυμήθηκε όλα... Κάποιος μεγάλος μάγος, τον είχε κάνει βάτραχο, επειδή ήταν διάδοχος του θρόνου κι όχι μόνον αυτό, μα ήθελε να αποτρέψει αυτή τη καταστροφή, που είχαν αποφασίσει όλοι οι άλλοι -με το ...αζημειώτο φυσικά- κι ήθελε με αυτό το τρόπο να τον ξεφορτωθεί κρυφά! Πίσω στην αίθουσα είχε επικρατήσει σιωπή, που την έσπασε ο Βασιλιάς, πλησιάζωντας τον και του είπε συγκινημένος: -"Πρίγκηπά μου, μεγάλη μας τιμή και πολύ όμορφα θα τα 'πατε όλα τούτα, σίγουρα. Ζητώ συγγνώμη που δε σας αντιμετωπίσαμε κατά πως έπρεπε, μα ...δε ξέραμε... Όμως πρέπει να σας πω πως τώρα πια δε σας καταλαβαίνουμε, ότι κι αν μας λέτε! Δε γνωρίζουμε τη γλώσσα των ανθρώπων"! Ο Πρίγκηπας-βάτραχος δε καταλάβαινε λέξη, απ' όσα του 'λεγε, εκείνο το ζωάκι 'μπρός του κι έτσι στράφηκε πάλι στο κοινό: -"Πρέπει να φύγετε γιατί αυτό το μακροπρόθεσμο πρόγραμμα υλοτομίας, τουριστικής εκμετάλλευσης και τσιμεντοποίησης του δάσους αυτού, μπορεί να 'χει ξεκινήσει ήδη"! Όλοι τον άκουγαν πολύ προσεκτικά. Κρέμονταν απ' τα χείλη του κυριολεκτικά κι όντως κατέβαλλαν φιλότιμες προσπάθειες, να τον καταλάβουν, μα του κάκου!

Ο Βασιλιάς πλησίασε και του 'γλυψε το χέρι. Τότε ένα δεύτερο θαύμα γίνηκε στη κατάμεστη αίθουσα: Ο Πρίγκηπας-βάτραχος ξανάγινε βατράχι δια μιας. Νέα βουβαμάρα, νέα έκπληξη στο κοινό, που κράτησε λίγο, όσο να γίνει αντιληπτή η νέα αλλαγή. Τώρα ο βάτραχος χάρηκε που 'δε πως μπορούσε να τους εξηγήσει κι άρχισε να μιλά πάλι. Εκείνοι όμως δε τον άφησαν κι άρχισαν να τον κοροϊδεύουν πάλι. Στην αρχή, χειροκρότησαν ειρωνικά κι έπειτα τον πρόγκηξαν, πνίγοντας τα ανήσυχα λόγια του, πριν καν προλάβει να αρθρώσει μια φράση. Έπειτα από κάμποσο καιρό -από 'κείνη τη μέρα- όταν πια τα μηχανήματα έπαιρναν, ένα-ένα, μπρος με κατεύθυνση το δάσος, ο Βάτραχος-πρίγκηπας είχε εκδιωχθεί. Είχε ανακαλύψει τις χαρές της λασπουριάς, τη γλυκειά γεύση των εντόμων και τη μαγική ομορφιά του νυχτερινού ουρανού. Κι όλα τούτα τα 'κανε τραγούδια και τα κόαζε τις νυχτιές, αρκετά μακριά από 'κει...

Βοήθα μούσα, για να 'πω σ' αυτούς εδώ τους στίχους,
της μίζερης μου της ζωής, το λάθος το τρανό
ακουώντας να πλησιάζουνε, του Χάροντα τους ήχους
και πριν στη Γη που μ' έθρεψε, βαθιά θε να χωθώ.

Γεννήθηκα, μεγάλωσα και μόλεψα το νου μου,
μ' αυτά που λεν' Ιδανικά, Όνειρα και Ελπίδες
και πίστεψα, σε μια στιγμή του άγονου του βιού μου
ότι γραφτό μου ήτανε να σπάσω τ'ς αλυσίδες.

Και έβγαινα κοάζωντας στη Λάσπη μου συργιάνι,
καμαρωτός, θαρρεύωντας πως ήμουν Εκλεκτός.
Εγώ ο μόνος Βάτραχος -αχ νου που 'χες φυράνει!-
που με φιλί Πριγκήπισσας, Πρίγκηπας θα γενώ τρανός!

Τώρα που μου 'ρθε το μυαλό, πίσω στα σύγκαλά του
και πλατσουρίζω ήσυχος, δίχως τις ψευδαισθήσεις,
παράτησα το Θρόνο μου και όλα τα καλά του,
μα έχασ' ήδη μια ζωή και μύριες συγκινήσεις!

Κι εγώ που τόσο πόθησα, μια μέρα να ταφώ,
μ' ένα μεγάλο επίγραμμα στη πλάκα μ' από πάνω,
θα σβήσω κάποιο δειλινό κι ευτύς θα ξεχαστώ,
σα να μη πέρασα ποτέ στο Κόσμο τον Επάνω!

γράμμα στον Θεό....

Με συγχωρείς που δεν σου έγραψα νωρίτερα.

Μόλις αυτή τη βδομάδα έμαθα να γράφω.

Μάρθα

Αγαπητέ Θεέ, γιατί πρέπει να προσεύχομαι αφού

έτσι κι αλλιώς ξέρεις τι θέλω;

Αν όμως σ' ευχαριστεί αυτό

θα προσεύχομαι.

Σιού

Αγαπητέ Θεέ, αν ζούμε μετά το θάνατό μας,

τότε γιατί να πεθάνουμε;

Ρόν

Αγαπητέ Θεέ, το αντρόγυνο

στο διπλανό διαμέρισμα τσακώνεται

για τα καλά όλη την ώρα.Θα έπρεπε ν' αφήνεις να

παντρεύονται μόνο οι πολύ καλοί φίλοι.

Νάν

Αγαπητέ Θεέ, πώς έγινε και δεν εφεύρες

κανένα καινούργιο ζώο τελευταία;

Έχουμε πάντα τα ίδια τα παλιά.

Τζόννυ

Αγαπητέ Θεέ, ξέρω που λέει να γυρίζεις και

το άλλο σου μάγουλο, τι γίνεται όμως

αν η αδερφή σου σε χτυπήσει στο μάτι;

Με αγάπη Τζέρεσσο

Αγαπητέ Θεέ, αν δεν πάρεις πίσω το μωρό,δεν

θα καθαρίσω το δωμάτιό μου.

Τζόυ

Αφού δεν θέλεις οι άνθρωποι να λένε κακά

λόγια, γιατί τα εφεύρες;

Ευγένιος

Αγαπητέ Θεέ, ο Ντόναλντ έσπασε τη γυάλα,όχι

εγώ.Τώρα πια το έχεις και γραφτό.

Τζαίην

Αγαπητέ Θεέ, ήθελες πράγματι η

καμηλοπάρδαλη να είναι έτσι,ή μήπως έκανες

λάθος;

Νόρμα

Αγαπητέ Θεέ, θα μπορούσες να γράψεις

μερικές ακόμα ιστορίες;

Τις διαβάσαμε όλες αυτές που έγραψες και

τις ξαναρχίσαμε.

Με ευγνωμοσύνη Έμιλυ

Διαβάσαμε ότι ο Θωμάς Έντισον ανακάλυψε το

φως. Εγώ νόμιζα ότι το είχες ανακαλύψει

εσύ.

Ντόνα

Αγαπητέ Θεέ, είσαι πλούσιος ή μόνο

διάσημος;

Στήβεν

Πώς ήξερες ότι ήσουνα Θεός;

Τσάρλυ

Αγαπητέ Θεέ, στις απόκριες θα ντυθώ

διάβολος. Σε πειράζει;

Μάρνιε

Αγαπητέ Θεέ, η δασκάλα λέει ότι οι μέρες

άλλοτε μικραίνουν κι άλλοτε μεγαλώνουν.

Δεν μπορείς να καταλήξεις σε μια απόφαση;

Μίντυ

Αντί ν' αφήνεις τους ανθρώπους να

πεθαίνουν και να φτιάχνεις άλλους,

γιατί δεν κρατάς αυτούς που έχεις τώρα;

Τζέην

Αγαπητέ Θεέ, είναι καλύτερα τ' αγόρια από

τα κορίτσια; Ξέρω πως είσαι αγόρι, 

αλλά προσπάθησε να είσαι δίκαιος.

Σύλβια

Αγαπητέ Θεέ, ελπίζω να μην έχουν καμιά

ιδιαίτερη αξία τα μυρμήγκια, γιατί

τα πατάω όλη την ώρα.

Ντένις

Αυτά τα γράμματα , τα έγραψαν μικρά παιδιά

στο Θεό........

σοφός

οι άνθρωποι γίνονται σοφοί, μετά τις συμφορές

Αίσωπος

ΟΥΝΑ ΡΑΤΣΑ

ΟΥΝΑ ΦΑΤΣΑ....

έχω μια τίγρη μέσα μου...

Πέτρος Πετρίδης

(Νίγδη Καππαδοκίας 1892 - Κηφισιά 1977)

Διαπρεπής συνθέτης, μαέστρος και ακαδημαϊκός. Επειδή το έργο του εμφανίζεται αρκετά ιδιότυπο και προσωπικό, ορισμένοι διστάζουν να τον κατατάξουν στην "Εθνική Σχολή" (σάμπως οι βυζαντινοί Ήχοι, τα "κλέφτικα" μοτίβα, οι "ανατολίτικοι" ρυθμοί και κλίμακες, οι αρχαίοι τρόποι και η φυσική συνέπειά τους: ο "Πολυτροπισμός" να μην είναι όλα τους Ελληνικά...).
Σπουδές

Από το 1899 ώς το 1911 έζησε στην Κων/πολη και φοίτησε στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο (περ. 1902-6) και στο αμερικάνικο Ροβέρτειο Κολλέγιο (απεφοίτησε το 1911). Παράλληλα, είχε την πρώτη του επαφή με τη μουσική μέσα από την οικογένειά του (οι δύο μεγαλύτεροι αδερφοί του ήταν φιλόμουσοι και ερασιτέχνες μουσικοί) και αργότερα πιο συστηματικά, μέσα από τα μαθήματα πιάνου και αρμονίας που άρχισε δωδεκαετής με κάποιον πιανίστα Χέγκευ (αυτοδιαφημιζόμενο ως μαθητή του Λιστ) και με τον Ιταλό δάσκαλο της μουσικής Σελβέλλι. Τον Οκτώβριο του 1911 πήγε στο Παρίσι και άρχισε να σπουδάζει νομικά (στη Σορβόνη) και πολιτικές επιστήμες (Ελεύθερη Σχολή Πολιτικών Επιστημών). Όμως τα εγκατέλειψε όλα το 1912 και ήρθε να καταταγεί ως εθελοντής στον Ελλ. Στρατό και να πάρει μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Τραυματίστηκε στο Μπιζάνι (μάχη Αετορράχης) και στη Σιάτιστα. Ως μέλος της 8ης Μεραρχίας, πήρε μέρος στην πολιορκία των Ιωαννίνων και ήταν παρών κατά την παράδοση του Μπιζανίου. Τότε μάλιστα απέκτησε την ελλ. υπηκοότητα και επέστρεψε στο Παρίσι (1913) για να συνεχίσει τις σπουδές του. Όμως έτυχε να ακούσει τον "Λόενκριν" του Βάγκνερ στην Όπερα της Βιέννης και τότε απεφάσισε να αφήσει κάθε άλλη σπουδή για χάρη της μουσικής... Παράλληλα, από το 1915 και επί 20 έτη χρημάτισε ανταποκριτής στο Παρίσι των "Μουσικών Τάιμς" του Λονδίνου και της εφημερίδας Christian Science Monitor της Βοστώνης (1925-27).

Υπήρξε επίσης συνεργάτης ελληνικών, γαλλικών, αγγλικών και αμερικανικών εφημερίδων και περιοδικών επί θεμάτων μουσικής, φιλολογίας, θεάτρου, κ.λπ. Ακόμη, διατέλεσε (1918-19) προϊστάμενος του γραφείου πληροφοριών της ελληνικής πρεσβείας του Λονδίνου, δίνοντας παράλληλα διαλέξεις περί ελλ. λαογραφίας και μουσικής στο King's College του Παν/μίου του Λονδίνου. Το 1919-21 διετέλεσε λέκτορας της νεοελληνικής γλώσσας και φιλολογίας στο Παν/μιο του Παρισιού, διδάσκοντας νέα ελληνικά στη Σορβόννη (στο νεοσύστατο τότε Τμήμα του νεοελληνιστή Ουμπέρ Περνώ: βλ. Μερλιέ Μέλπω) Από το 1922 μοίραζε το χρόνο του μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Ασχολήθηκε και με τη μουσικοκριτική. Σ' αυτόν τον τομέα σποραδικά και κατά μεγάλα διαστήματα συνεργάστηκε με τις ελληνικές εφημερίδες: "Ελεύθερο Βήμα" (1922-25) "Πρωία" (1934-36), "Καθημερινή" (1939-41) "Βήμα" (1955-57) κ.λ.π. Ως συνθέτης, θεωρούσε τον εαυτό του αυτοδίδακτο, αν και πήρε ορισμένα μαθήματα από τους διαπρεπείς μουσικούς Αλμπέρ Βόλφ (1914) Φλοράν Σμιτ και Aλμπέρ Ρουσέλ (1919). Το "Πιστεύω" του μπορεί να συνοψιστεί στο εξής απόσπασμα κειμένου του. Ήταν επίσης αυτοσχέδιος αρχιμουσικός των έργων του, με αποτέλεσμα (σύμφωνα με έγκριτες γνώμες) να τα αδικεί σε μόνιμη βάση...

Το 1958 έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας στη θέση του Σιμπέλιους που είχε πρόσφατα πεθάνει.
Ύστερα από πρόταση του Μανώλη Καλομοίρη έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1959.

Άρχισε να γίνεται γνωστός το 1917, συνθέτοντας ελληνικά τραγούδια: "Αχτίδα" "Νανούρισμα" (σε στίχους Βαλαωρίτη), "Η νεράιδα", "Ο τρύγος" (σε δημοτική ποίηση) "Λήθη" (σε στίχους Μαβίλη) κ.λπ. Το 1921 αρχίζει η περίοδος των σημαντικότερων έργων του, όπως: η "Εισαγωγή σε 3 ελληνικά θέματα", το "Πανηγύρι" (1920-24, σε 3 μέρη, από τα οποία οι "Κλέφτικοι χοροί" εκτελέστηκαν στις συναυλίες "Κολόν" του Παρισιού, υπό την διεύθυνση του μεγάλου φιλέλληνα Γκαμπριέλ Πιερνέ). Στο Παρίσι επίσης εκτελέστηκαν: η "Σονάτα για φλάουτο και πιάνο" η "Kammersymphonie" ("Συμφωνία δωματίου" για φλάουτο, όμποε, κλαρινέτο, φαγκότο και κουιντέτο εγχ.), η "Σονάτα για τσέλο και πιάνο" (και τα 3 αυτά έργα αργότερα αποκηρύχτηκαν) ο Κύκλος τραγουδιών "Θρύλος αγάπης" (σε στίχους Πορφύρα, 1925), κ.λπ.

από το "Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής"
του Τ. Καλογερόπουλου [www.musipedia.gr]

Μανώλης Καλομοίρης

Ο συνθέτης Μανώλης Καλομοίρης (1883-1962), Σαμιακής καταγωγής, γεννήθηκε στη Σμύρνη, όπου και παίρνει τα πρώτα μαθήματα μουσικής, τα οποία συνεχίζει στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη. Σπουδάζει στο Ωδείο της Βιέννης (1901-1906) πιάνο, θεωρητικά και σύνθεση. Το διάστημα 1906-1910 διδάσκει στο Μουσικό Λύκειο Ομπολένσκυ, στο Χάρκοβο της Ρωσίας. Το 1910 εγκαθίσταται μόνιμα στην Αθήνα και διδάσκει στο Ωδείο Αθηνών. Το 1919 ιδρύει το Ελληνικό Ωδείο, το οποίο διευθύνει μέχρι το 1926 που ιδρύει το Εθνικό Ωδείο. Παραμένει στη θέση του διευθυντή μέχρι το 1948 οπότε αναλαμβάνει πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, θέση που κρατάει μέχρι το θάνατό του.
Διετέλεσε γενικός επιθεωρητής των στρατιωτικών μουσικών, πρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, τιμήθηκε με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών και άλλες διακρίσεις.
Θεμελιωτής της Εθνικής Μουσικής Σχολής στην Ελλάδα, αντλεί την έμπνευσή του από την ελληνική παράδοση και το ελληνικό τραγούδι, καθώς και από την ποίηση και τη λογοτεχνία της εποχής του. Συνέθεσε πάνω από 220 έργα, τα οποία περιλαμβάνουν ποικιλία ειδών. Ανάμεσά του: πέντε όπερες, τρεις συμφωνίες, συμφωνικά ποιήματα, ένα κοντσέρτο για πιάνο, ένα «κοντσερτάκι» για βιολί, κύκλους τραγουδιών για φωνή και ορχήστρα και για φωνή και πιάνο, έργα για πιάνο, μουσική δωματίου, χορωδιακά, καθώς και έργα για παιδιά (χορωδιακά, έργα για πιάνο). Έγραψε επίσης μουσικοπαιδαγωγικά βιβλία.

1883
14 Δεκεμβρίου. Γέννηση του Μανώλη Καλομοίρη στη Σμύρνη. Γιος του γιατρού Ιωάννη Καλομοίρη από τη Σάμο και της Μαρίας, το γένος Χαμουδοπούλου, από τη Σμύρνη.

1887

Θάνατος του πατέρα του.
Την κηδεμονία του αναλαμβάνει ο θείος του, Μηνάς Χαμουδόπουλος.

1890
Πρώτα μαθήματα μουσικής από τον Διγενή Καπαγκρόσα.

1894
Σύντομη εγκατάσταση στην Αθήνα. Μαθήματα πιάνου με τον Τιμόθεο Ξανθόπουλο.

1899
Κωνσταντινούπολη. Φοιτά στο Ελληνογαλλικό λύκειο Χατζηχρήστου. Κάνει μαθήματα πιάνου με τη Σοφία Σπανούδη, που τον εμπνέει καλλιτεχνικά και του δωρίζει ποιήματα του Κωστή Παλαμά.

1900
Εκφράζει το ενδιαφέρον του για το δημοτικό τραγούδι. Ξαφνιάζει τους συμμαθητές του και τον καθηγητή του, Μηνά Αυθεντόπουλο, παρουσιάζοντας εργασία για τη δημοτική γλώσσα με αφορμή το βιβλίο του Ψυχάρη Το Ταξίδι μου .

1901
H οικογένειά του τον προορίζει για γιατρό, o ίδιος όμως παίρνει την απόφαση να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη μουσική. Λαμβάνει τηλεγραφικώς την άδεια από το θείο του Μηνά: «Σπουδασάτω μουσικήν. Mηνάς».
Αύγουστος. Άφιξη στη Bιέννη για μουσικές σπουδές στο Ωδείο Φίλων της Μουσικής. Καθηγητές του οι B. Ράουχ, A. Στουρμ (πιάνο), X. Γκραίντενερ (θεωρητικά και σύνθεση), E. Μαντυτσέβσκυ (ιστορία της μουσικής).

1902
Συνθέτει τα πρώτα του έργα:
Ανατολική Zωγραφιά για πιάνο και Τρία Tραγούδια δι' Άσμα και Κλειδοκύμβαλον .

1905
Συνθέτει την Πρώτη και Δεύτερη Μπαλάντα για πιάνο.

1906
Ιούνιος. Ολοκλήρωση μουσικών σπουδών.
Παντρεύεται τη συμφοιτήτριά του στο Ωδείο, Χαρίκλεια Παπαμόσχου, από την Κέρκυρα.
O Καλομοίρης, μαζί με τη σύζυγό του, επιλέγει το Χάρκοβο για να διδάξει και διορίζεται στο Μουσικό Λύκειο Ομπολένσκυ. Αξιοποιεί την εκεί παραμονή μελετώντας παράλληλα τη Ρωσική Μουσική Σχολή. Ολοκληρώνει την Τρίτη Μπαλάντα για πιάνο.

1907
Ολοκληρώνει τη Ρωμέικη Σουίτα , το πρώτο του έργο για ορχήστρα. Αρθρογραφεί στο δημοτικιστικό περιοδικό Νουμάς και εκφράζει τις απόψεις του για τη δημιουργία Ελληνικής Εθνικής Μουσικής Σχολής.
Αλληλογραφεί με τον Κωστή Παλαμά.
Γέννηση του Γιαννάκη, πρωτότοκου γιου του Καλομοίρη.

1908
Ταξίδι στην Αθήνα. 11 Ιουνίου, πρώτη συνάντηση με τον K. Παλαμά. Πρώτη συναυλία με έργα του στην Αθήνα, στην αίθουσα του Ωδείου Αθηνών. Σάλος για την επιλογή της δημοτικής στη σύνταξη του προγράμματος. Tο Ωδείο Αθηνών προτείνει την καθαρεύουσα ή τη γαλλική. Από μελετητές το κείμενο αυτό θεωρείται το μανιφέστο της Νεοελληνικής Εθνικής Μουσικής Σχολής.
O Παλαμάς του αφιερώνει ένα ποίημα με τίτλο Στο Μουσικό Μανώλη Καλομοίρη .

1909
O θίασος της Μαρίκας Κοτοπούλη ανεβάζει στο θέατρο «Νέα Σκηνή» το έργο του Γρηγόριου Ξενόπουλου Στέλλα Βιολάντη , με μουσική του Καλομοίρη.
Γέννηση του Νίκου, δεύτερου παιδιού του Καλομοίρη, που πέθανε σε νηπιακή ηλικία.

1910
Οριστική εγκατάσταση στην Αθήνα.
Πρώτη συμφωνική συναυλία με έργα του. Παρόντες ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Ίων Δραγούμης.

1911
Καθηγητής πιάνου και ανωτέρων θεωρητικών στο Ωδείο Αθηνών.

1912
Ολοκληρώνει το Κουιντέτο με Τραγούδι , που θεωρείται το πρώτο ιστορικά έργο μουσικής δωματίου της Νεοελληνικής Εθνικής Μουσικής Σχολής.

1913
Γέννηση της κόρης του Κρινώς.

1914
Ολοκληρώνει τη μελοποίηση του B΄ μέρους, «Mαγιοβότανα», από τον κύκλο ποιημάτων Ίαμβοι και Ανάπαιστοι του K. Παλαμά.
Πρώτη εκτέλεση ολόκληρου του Κουιντέτου με Τραγούδι .

1915
Ολοκληρώνει την πρώτη του όπερα, Πρωτομάστορας , βασισμένη στο φερώνυμο θεατρικό έργο του Νίκου Καζαντζάκη.
Πρώτη εκτέλεση του έργου «Mαγιοβότανα», στην αίθουσα του Ωδείου Αθηνών, υπό τη διεύθυνση του M. Καλομοίρη και με σολίστα την Ειρήνη Σκέπερς.

1916
Πρώτη εκτέλεση της όπερας Πρωτομάστορας , στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη.
Tο έργο είναι αφιερωμένο από τον συνθέτη στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο ελληνικός χαρακτήρας του έργου προκαλεί αίσθηση και αντικρουάμενα σχόλια. Σε ορισμένες παραστάσεις διευθύνει η Χαρίκλεια Καλομοίρη, πρώτη γυναίκα στο ελληνικό πόντιουμ.

1917
Πρώτη εκτέλεση της όπερας Tο Δαχτυλίδι της Μάνας , στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, από τον Νέο Μουσικό Θίασο της Έλλης Αφεντάκη, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη.

1918
Διορίζεται Γενικός Επιθεωρητής των Στρατιωτικών Μουσικών (1918-1920, 1922-1937).
Αρχή σύνθεσης της πρώτης του συμφωνίας ( Της Λεβεντιάς ).

1919
Παίρνει μέρος στον Βαλκανικό Πόλεμο.
Στο μέτωπο σχεδιάζει το δεύτερο μέρος της Συμφωνίας της Λεβεντιάς , «Το κοιμητήρι στη βουνοπλαγιά».
H Ακαδημία Αθηνών τον τιμά με το Εθνικό Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών.
Παραιτείται από το Ωδείο Αθηνών μετά από έντονη διαμάχη με τον τότε διευθυντή του ωδείου, Γεώργιο Νάζο, και ιδρύει το Ελληνικό Ωδείο.

1920
Πρώτη εκτέλεση της Συμφωνίας της Λεβεντιάς στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, με αφορμή τον εορτασμό για την απελευθέρωση της Σμύρνης από τον ελληνικό στρατό.
O βασιλιάς Αλέξανδρος συγκινημένος παρασύρει το κοινό και παρακολουθούν όλοι όρθιοι το φινάλε.
H Κατίνα Παξινού τραγουδάει το ρόλο της Μάνας στο Δαχτυλίδι της Μάνας .

1921
Συνθέτει δύο έργα μουσικής δωματίου, το Τρίο και το Κουαρτέτο σα Φαντασία .

1922
Μικρασιατική καταστροφή, γεγονός που επηρεάζει βαθύτατα τον Καλομοίρη.

1924
O εκδοτικός οίκος Γαϊτάνου εκδίδει το πρώτο τεύχος της εκπαιδευτικής σειράς, Τα Θεωρητικά της Μουσικής , «Στοιχειώδης Θεωρία».
O τραγικός θάνατος του γιου του Γιαννάκη, στο πλαίσιο μιας δραματικής ερωτικής σχέσης, συγκλονίζει την οικογένεια του συνθέτη και αναστατώνει την Αθήνα.
Αρχή προσωπικών επαφών με τη Γαλλία. Θέτει στέρεες βάσεις για συνεργασία και προώθηση της ελληνικής μουσικής στη Γαλλία, κυρίως μέσω της υποστήριξης του γνωστού συνθέτη και μαέστρου Gabriel Pierne.
Πρώτες συναυλίες με έργα του στο Παρίσι. Η Ορχήστρα Colonne, υπό τη διεύθυνση του Pierne, ερμηνεύει το 2ο & 3ο μέρος της Συμφωνίας της Λεβεντιάς και δύο τραγούδια από τα «Μαγιοβότανα». Εκδήλωση με έργα μουσικής δωματίου στην αίθουσα Pleyel ( Τρίο, Κουαρτέτο και «Η Λήθη» από το Κουιντέτο με Φωνή ).
Ομιλία του Καλομοίρη στη Σορβόννη για την ελληνική μουσική με ζωντανά παραδείγματα από έργα διαφόρων συνθετών.

1925
Ολοκληρώνει τη μελοποίηση του Α΄ μέρους, «Σ' αγαπώ», των Ιάμβων και Αναπαίστων . Εκτελείται την ίδια χρονιά.
O Gabriel Pierne ενορχηστρώνει την Πρώτη ραψωδία για πιάνο του Καλομοίρη.

1926
Αποχώρηση από το Ελληνικό Ωδείο. Ίδρυση του Εθνικού Ωδείου. Ανάμεσα στους ιδρυτές και συνεταίρους ξεχωρίζουν οι: Μαρίκα Κοτοπούλη, Σοφία Σπανούδη, Διονύσιος Λαυράγκας, Φρειδερίκος Βολωνίνης και άλλοι σημαντικοί καλλιτέχνες. Tο Ωδείο στεγάζεται στην οδό Ηρακλείτου 6.
Η ενορχηστρωμένη Πρώτη Ραψωδία και ο Πραματευτής παρουσιάζονται στις Συναυλίες Colonne στο Παρίσι. Ο Καλομοίρης παρουσιάζεται από τον γαλλικό Τύπο ως καθοδηγητής της ελληνικής μουσικής.
Αρχίζει να αρθρογραφεί στη μουσική στήλη της εφημερίδας Έθνος, «Μουσικοκριτικά γυμνάσματα», θέση που κρατά έως το 1958.

1927
O Καλομοίρης επιλέγει το Παλαιό Φάληρο (Τρίτωνος 87, και τώρα 81) για μόνιμη κατοικία του.
Συναυλία στο θέατρο «Ολύμπια» προς τιμήν του Gabriel Pierne με τη συμμετοχή του Δημήτρη Μητρόπουλου.

1928
Ανεβαίνει Το Δαχτυλίδι της Μάνας σε σκηνοθεσία Ροντήρη, στο θέατρο «Ολύμπια».

1930
Ανεβαίνει ο Πρωτομάστορας σε σκηνοθεσία Ροντήρη. Διευθυντής ορχήστρας ο Δημήτρης Μητρόπουλος και διευθυντής σκηνής ο Λεωνίδας Zώρας. Επαναλαμβάνεται το 1934.


1931
Ολοκληρώνει τη Συμφωνία των Ανίδεων και των Καλών Ανθρώπων .
Το Δαχτυλίδι της Μάνας στα θέατρα «Κεντρικόν» και «Ολύμπια», υπό τη διεύθυνση του Δ. Μητρόπουλου.

Δημιουργείται η Ένωση Ελλήνων Μουσουργών.
O Καλομοίρης και ο Λαυράγκας συντάσσουν την επιστολή-πρόσκληση για την ίδρυσή της.

1932
Πρώτη εκτέλεση της Συμφωνίας των Ανίδεων και των Καλών Ανθρώπων , με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών και τη χορωδία μαθητών του Εθνικού Ωδείου, υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Μητρόπουλου. Σολίστ η Ελένη Νικολαΐδου.
Πρώτος γάμος της Κρινώς με τον αρχιμουσικό και συνθέτη Λεωνίδα Zώρα.
Tο Ωδείο μεταφέρεται στην Ομόνοια, Δώρου 3.
Ίδρυση παραρτήματος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, με επίτιμο διευθυντή τον Καλομοίρη.

1933
Ιδρύει τον βραχύβιο Εθνικό Μελοδραματικό Όμιλο με σκοπό τη συστηματική καλλιέργεια του μελοδράματος στην Ελλάδα. Μέσα σε ένα χρόνο λειτουργίας του δίνει 103 παραστάσεις, με ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο.

Έναρξη εσπερινών λαϊκών μουσικών σχολών με προσιτά δίδακτρα για εργαζόμενους νέους.

1934
O Μανώλης Καλομοίρης διευθύνει τις ορχήστρες των ραδιοφωνικών σταθμών Πράγας και Βαρσοβίας με έργα ελλήνων συνθετών (Λαμπελέτ, Λαυράγκα, Καλομοίρη, Κοκκίνου, Zώρα).
Παράσταση του Μελοδραματικού Ομίλου σε Αλεξάνδρεια και Πορτ-Σάιντ.

1935
Ολοκληρώνει το Συμφωνικό Κοντσέρτο για Πιάνο και Ορχήστρα και το αφιερώνει στη μνήμη της Καλλιόπης Κοκκίνου, της πρώτης γυναίκας καθηγήτριας θεωρητικών στο Ωδείο.
Μεταφορά του Ωδείου στο κτίριο επί των οδών Σολωμού και Γ΄ Σεπτεμβρίου.

1936
Εκλέγεται πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών (1936-45).
Θάνατος του Βενιζέλου. Ηγείται, παρά την απαγόρευση, του μουσικού αγήματος στην κηδεία και υποχρεώνεται από το Παλάτι σε παραίτηση από τη θέση του Γενικού Επιθεωρητή των Στρατιωτικών Μουσικών.

1937
Πρώτη εκτέλεση του Συμφωνικού Κοντσέρτου για Πιάνο και Ορχήστρα . Διευθυντής ορχήστρας ο Φιλοκτήτης Οικονομίδης και σολίστ η Λίλα Λαλαούνη.
Συμφωνική συναυλία έργων Καλομοίρη στα «Ολύμπια». Πρώτη εκτέλεση των έργων Ρωμέικη Σουίτα (νέα επεξεργασία), Από το Λυρικά του Σικελιανού, Στ' Όσιου Λουκά το Μοναστήρι .
Δύο συναυλίες ελληνικής μουσικής, με μεγάλη απήχηση, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Παρισίων, στη Salle Erard και στη Scola Cantorum. Στη δεύτερη, ο Καλομοίρης δίνει διάλεξη με τίτλο «Η επίδραση του ελληνικού φολκλόρ και του βυζαντινού μέλους στην εξέλιξη της ελληνικής μουσικής».

1938
Το Συμφωνικό Κοντσέρτο για Πιάνο και Ορχήστρα , από τη Φιλαρμονική του Βερολίνου, με σολίστ την Κρινώ Καλομοίρη.
H περί μελοδράματος ομιλία του Καλομοίρη στο Πανθεατρικό Συνέδριο στο Βερολίνο.

1939
Συναυλίες με έργα Καλομοίρη σε Γερμανία και Ρουμανία. Συμπράττουν οι: Κρινώ Καλομοίρη, Ναυσικά Βουτυρά, Φανή Αϊδαλή.
Δύο μέρη της Ρωμέικης Σουίτας εκτελούνται στην Αμερική από τη Συμφωνική Ορχήστρα της Μιννεάπολης, υπό τη διεύθυνση του Δ. Μητρόπουλου.
Αρχίζει τη συγγραφή των απομνημονευμάτων του.
H Μαρία Κάλλας φοιτά στο Εθνικό Ωδείο.

1940
Ανεβαίνει το Δαχτυλίδι της Μάνας στο Βερολίνο με μεγάλη επιτυχία. O Καλομοίρης υποχρεώνεται από το ενθουσιώδες κοινό να υποκλιθεί στη σκηνή μετά το τέλος της πρώτης πράξης.
Συνθέτει το συμφωνικό ποίημα Μηνάς ο Ρέμπελος, Κουρσάρος στο Αιγαίο . Πρώτη εκτέλεση στο Εθνικό Θέατρο από τη Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών, υπό τη διεύθυνση του Λεωνίδα Ζώρα.
H Κρινώ παντρεύεται στη Γαλλία τον Jean Seailles -γιο της ελληνίδας υψιφώνου Σπεράντζα Καλό (Ελπίδα Καλογεροπούλου), φίλης και ερμηνεύτριας έργων του Μ. Καλομοίρη- και παραμένει εκεί σ' όλη τη διάρκεια του πολέμου.
Μεταφορά του Εθνικού Ωδείου στην οδό Σολωμού 67 και Αριστοτέλους.
Ίδρυση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Σχεδόν τα 2/3 του καλλιτεχνικού προσωπικού που προσελήφθη είναι διπλωματούχοι και τελειόφοιτοι του Εθνικού Ωδείου.

1941
Oι δραματικές συνθήκες της κατοχής και προβλήματα υγείας υποχρεώνουν τον Καλομοίρη και τη Χαρίκλεια να εγκατασταθούν προσωρινά στο κέντρο της Αθήνας.

1942
O Καλομοίρης βοηθά τους καθηγητές του Εθνικού Ωδείου με μέτρα για την αντιμετώπιση της πείνας.

1943
H Μαρία Κάλλας τραγουδάει στο Ηρώδειο το μοναδικό ελληνικό ρόλο της καριέρας της, τη Σμαράγδα στον Πρωτομάστορα .
Θάνατος του Κωστή Παλαμά. O Καλομοίρης μελοποιεί και επεξεργάζεται εκ νέου πλήθος ποιημάτων του.

1944
Διορίζεται γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
H Εστία δημοσιεύει σε συνέχειες το πρώτο μέρος των απομνημονευμάτων του με τίτλο H Ζωή μου και η Τέχνη μου. Θα ολοκληρώσει ακόμη ένα μέρος και θα σταματήσει ο ίδιος οριστικά στη δεύτερη σελίδα του τρίτου μέρους που αναφέρεται στο 1919.

1945
Εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Συνθέτει την όπερα Ανατολή , η οποία εκτελείται από την E.Λ.Σ. υπό τη διεύθυνση του Λ. Zώρα.
H Κρινώ τιμάται από το γαλλικό κράτος με παράσημο για τη συμμετοχή της στη γαλλική αντίσταση.
H Simone Seailles, κουνιάδα της Κρινώς, πεθαίνει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
O Καλομοίρης της αφιερώνει το συμφωνικό ποίημα O Θάνατος της Αντρειωμένης , έργο σε μορφή χορευτικής σκηνής.

1946
Πρώτη εκτέλεση του έργου O Θάνατος της Ανδρειωμένης , στο θέατρο «Ολύμπια», υπό τη διεύθυνση του Καλομοίρη.

1947
Πρόεδρος της Εταιρείας Συνθετών, Συγγραφέων και Εκδοτών.
Επανεκλέγεται πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, θέση που κρατά μέχρι το 1957.

1948
Συνθέτει τη Σονάτα για Βιολί και Πιάνο .
Γεννιέται η εγγονή του, Xαρά, στο Παρίσι. Ίδρυση του Εθνικού Ωδείου Κύπρου, στη Λευκωσία, που διευθύνει η Λουλού Συμεωνίδου.

1949
Ολοκληρώνεται η έκδοση των παιδικών κομματιών για πιάνο σε τρεις σειρές, Για τα Ελληνόπουλα.

1950
Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Ε.Λ.Σ. Ολοκληρώνει την όπερα Τα Ξωτικά Νερά , βασισμένη στο φερώνυμο δραματικό ποίημα του νομπελίστα William Butler Yeats.

1951
Πρώτη εκτέλεση των Ξωτικών Νερών , από την E.Λ.Σ., υπό τη διεύθυνση του Alec Sherman.
H όπερα είναι αφιερωμένη στην εγγονή του συνθέτη, Xαρά.

1952
Mε αφορμή εξετάσεις του Εθνικού Ωδείου στην Αλεξάνδρεια, ο Καλομοίρης συναντά τον Γιάννη Χρήστου.

1953
Επίσκεψη στο Μπαϋρόυτ ύστερα από πρόσκληση των εγγονών του Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Στον τάφο του μεγάλου μουσουργού ο Καλομοίρης εναποθέτει δάφνινο στεφάνι που πήρε μαζί του από την Αθήνα.

1955
Συνθέτει το Κοντσερτάκι για Βιολί και Ορχήστρα .
Πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Ωδείου.
Θέσπιση ετήσιων βραβείων εις μνήμην Ελευθέριου Βενιζέλου και Κωστή Παλαμά σε ταλαντούχους τελειόφοιτους.
Συνθέτει την τρίτη του συμφωνία, Παλαμική .

1956
Πρώτη εκτέλεση της Παλαμικής από την K.O.A., υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Παρίδη. Αφηγητής ο Θάνος Κωτσόπουλος. O Μάνος Χατζιδάκις εκφράζει δημόσια το θαυμασμό του για το έργο. O Καλομοίρης υπογραμμίζει το ταλέντο του Χατζιδάκι και του Γιάννη Χρήστου.
Ο Θάνατος της Αντρειωμένης εκτελείται στην Αμερική από τη Συμφωνική Ορχήστρα Little, υπό τη διεύθυνση του Gregory Millar.

1957
Ολοκληρώνει τα μουσικά του απομνημονεύματα Από τη Ζωή και τους Καημούς του Καπετάν Λύρα.
Λαμβάνει μέρος σε συνέδριο στη Μόσχα όπου συναντά τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς.
Αρχίζει να συνθέτει την τελευταία του όπερα, Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος , βασισμένη στο φερώνυμο θεατρικό έργο του Νίκου Καζαντζάκη.

1958
Επίσιμος πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών.
H Ε.Ε.Μ. οργανώνει σειρά εκδηλώσεων για να τιμήσει τα 50 χρόνια καλλιτεχνικής δράσης του συνθέτη, τα οποία συμπίπτουν και με τα 75 χρόνια της ζωής του.
Μεταξύ άλλων η E.Λ.Σ. ανεβάζει και Το Δαχτυλίδι της Μάνας υπό τη διεύθυνση του Λ. Zώρα.
H Σάμος συμμετέχει πανηγυρικά στον εορτασμό.
H Χαρίκλεια Καλομοίρη, γενική διευθύντρια του Εθνικού Ωδείου.

1959
H Χαρίκλεια Καλομοίρη μαζί με τον Καλομοίρη προεδρεύουν του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Ωδείου.
H Κρινώ Καλομοίρη αναλαμβάνει τη γενική και καλλιτεχνική διεύθυνση.

1960
Θάνατος του Δημήτρη Μητρόπουλου.
Προσφώνηση του Μανώλη Καλομοίρη κατά την άφιξη της σποδού του μεγάλου μαέστρου από την Aμερική, εκ μέρους της Ακαδημίας Αθηνών.

1961
Ολοκληρώνει την τελευταία του όπερα, Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος και την αφιερώνει στον ελληνικό λαό.
Ιστορική ομιλία στην Ακαδημία Αθηνών.

1962
Πεθαίνει στην Αθήνα, στις 3 Απριλίου, στο Στρατιωτικό Ναυτικό Νοσοκομείο.
H κηδεία γίνεται δημοσία δαπάνη, στη Μητρόπολη Αθηνών και η ταφή στο A΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Στις 12 Αυγούστου ανεβαίνει ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος από την E.Λ.Σ., στο Ηρώδειο, υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Παρίδη.

H Χαρίκλεια Καλομοίρη, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Ωδείου, μέχρι το θάνατό της στις 15 Φεβρουαρίου 1966.

O Φοίβος Ανωγειανάκης αρχίζει την σύνταξη του πρώτου πλήρους καταλόγου έργων του Καλομοίρη.www.kalomiris.gr

ΛΟΙΠΟΝ?....ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΤΕ....?

ΣΑΝ ΠΑΣ.....

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.


Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κ.Π. Καβαφης

Η αρχαιότερη ηχογράφηση στον κόσμο

Το 2008 έγινε γνωστό ότι Αμερικανοί ιστορικοί εντόπισαν την αρχαιότερη ιστορική εγγραφή τραγουδιού στον κόσμο, του 1860 που διαρκεί 10 δευτερόλεπτα. Σε αυτήν ακούγεται ένα άτομο να τραγουδάει το παιδικό τραγουδάκι "Au clair de la lune, Pierrot repondit" (Στο φως του φεγγαριού, απάντησε ο Πιερό).

Au Clair de la Lune (1860).ogg ( Ogg Vorbis sound file, length 11s, 74kbps )

...αντίσταση....

ΜΠΕΛΑΜΑΝΑ

τι λές ε?α???

ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ....ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥΣ....

Ο ΤΥΠΟΣ ΑΥΤΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕ ΠΩ Σ ΕΙΧΕ ΤΟ ΠΙΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΤΑΤΟΥΑΖ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑI ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΟΤΑΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟ....



ΟΤΑΝ ΜΠΗΚΕ ΦΥΛΑΚΗ, ΑΛΛΑΞΕ ΓΝΩΜΗ....

"ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ....ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΠΟΛΛΑ ΜΟΛΥΒΙΑ...."

KOΠΗ ΠΙΤΑΣ.....

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΑΣ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣΥΓΚΡΑΤΗΣΗ....

Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
Κάθε σπίτι και φωλιά οι μπάτσοι είναι παντού,
Έι!
Δακρυγόνα και φωτιές μεσ' τη γειτονιά
ήρθε η εξέγερση βοηθάτε ρε παιδιά

Δέντρο φωτεινό, καίει λαμπερό,
μήνυμα θα φέρει από το λαό.
Μες στη σιγαλιά ακούμε τρία μπαμ
και κάνει η αγάπη την καρδιά γροθιά.

Δακρυγόνα και φωτιές στο μικρό χωριό
και χτυπάν αλύπητα νέους στο ψαχνό,
Έι!
Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
κι η βουλή απέχει μόλις ένα ντου

Κόκκινες μπογιές, οι πέτρες ειν' πολλές
τα κανάλια δείχνουν τις ίδιες παπαριές
Τρέχουν τα παιδιά, σε κάθε γειτονιά,
φωνάζουνε συνθήματα και σπαν στα πεταχτά

Δακρυγόνα και φωτιές στο εξωτερικό
Κόσμος πολύς στους δρόμους, κάτι τρέχει εδώ,
Έι!
Δακρυγόνα και φωτιές χρειάζεται αλλαγή
Ας δώσουμε στη γη μας ακόμα μια στροφή